>>> วันหนึ่ง ขณะเรานั่งสมาธิอยู่ในมุ้งครอบบนระเบียง เปิดไฟสลัว ขณะที่นั่งก็พยายามจะลืมตาเอาไว้ เพราะมือใหม่ มีช่วงหนึ่งความง่วงซึมเข้าครอบงำ สติไม่บริบูรณ์ ได้มองเห็นตัวตุ๊กแกอยู่บนตัก จึงสะดุ้งตกใจนิดหนึ่ง แต่ความคิดก็ไวอย่างอัตโนมัติ มันทบทวนในเสี้ยวนาทีว่า “เป็นไปไม่ได้ เรากำลังนั่งอยู่ในมุ้ง ตุ๊กแกจะมาได้ยังไง” แล้วภาพนั้นก็หายไปทันที มันกลายเป็นชายผ้าจีวรที่ม้วนพาดอยู่ มันน่าคิดตรงที่ว่า...สิ่งที่เห็นมันเห็นจริงด้วยตาเลย แต่มันเป็นของไม่จริง และสิ่งลวงตามันมักเกิดให้เห็นตอนที่สติเราไม่บริบูรณ์ และมันมักเห็นสิ่งที่เราเกลียดหรือกลัวหรือชอบใจเป็นพิเศษ(เราจะรู้หรือไม่ก็ตาม) และในสถานการณ์ฉุกเฉินแค่เสี้ยวนาที มันแสดงให้เห็นอาการ “ปรุงโดยอัตโนมัติของสติปัญญา” คือไม่ใช่ว่าเราเป็นผู้คอยตั้งใจกำหนดควบคุมมันได้ ตอนที่จะตายมันก็คงเป็นอย่างนี้ ไม่มีใครกะเกณฑ์เอาได้ดั่งใจ เราจะไปคอยหวังพึ่งว่าเราจะคอยคิดปรุงแต่งถึงบุญกุศลที่เคยทำไว้หรือ? “มันไม่แน่ซะแล้ว”
--------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น