วิธีหนึ่ง..คือ ใช้มือจับดูกระดูกในร่างกาย ในส่วนที่เห็นชัดๆ เช่น กะโหลกส่วนหัว โครงหน้า ไหล่ แขน ข้อศอก มือและนิ้ว ซี่โครง เชิงกราน หัวเข่า หน้าแข้ง ข้อเท้า เท้า ฯลฯ จับสัมผัสไปเรื่อยๆ บ่อยๆ จะค่อยๆ ซึมซับรสชาติว่าร่างกายนี้มันมีโครงกระดู โครงกระดูกมันหุ้มด้วยเส้นเอ็น เนื้อแดงๆ ปนเลือด นึกให้เห็นถึงความน่าขยะแขยง แต่เราไม่เคยนึกขยะแขยงตัวเองเลย ลองให้เราไปนอนอยู่กับซากศพคนอื่นที่มีแต่กระดูก เอ็น เลือด เราก็จะรับไม่ได้ สะอิดสะเอียน ทั้งๆ ที่ร่างกายเราและซากศพมันไม่ได้ต่างกันเลย มันแค่ถูกปกปิดบังตาด้วยผิวหนังเท่านั้น
---------------------------
วิธีหนึ่ง..คือ กำหนดตัวเองให้เป็นซากศพ แล้วก็กำหนดคนอื่นๆ สัตว์อื่นๆ ให้เป็นซากศพ โลกนี้เต็มไปด้วยซากศพ เพียงแต่ซากศพมันยังไม่เน่า ซากศพมันถูกชักใยให้ทำโน่นทำนี่โดย “กลุ่มนามขันธ์” ของแต่ละคน (ที่ยังมีความเป็นอัตตา) แล้วซากศพนั้นก็เคลื่อนไหวไปกระทำการ หรืออ้าปากพูด อะไรๆ ตามการชักใย ถ้าซากศพนี้มันทำอะไรแบบโง่ๆ เลวๆ ก็อย่าไปโทษซากศพ มองเข้าไปที่ต้นเหตุ คือความโง่ของ “นามขันธ์กลุ่มนั้น” ตราบใดที่นามขันธ์มันยังโง่ ไร้สติปัญญา มันก็มีอัตตา มีความเห็นแก่ตัวเอง และจะเบียดเบียนคนอื่นอยู่ร่ำไป
---------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น