การศึกษาด้วยการ “ดูตัวเอง” ต้องหาจุดที่มันสมดุลชัดเจนเฉพาะตัว อาจต้องใช้เวลา (ถ้าง่ายมันก็มีพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์เกลื่อนเมืองไปหมด) คือจุดที่เห็น “รู้” มีการเคลื่อนไปเรื่อย โดยสภาพธรรมชาติที่มันเป็นอนิจจัง (มันไม่หยุด) และเป็นอนัตตา (มีอะไรให้รู้ มันก็รู้ทันที ห้ามไม่ได้ เช่น ลืมตาขึ้นต้องเห็นอะไรสักอย่าง, หูต้องได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง) เมื่อสติมั่นคงแก่กล้าจะเห็น “รู้” ได้ชัดเจนและต่อเนื่องในทุกอิริยาบถ (แต่เบื้องต้นให้รู้อยู่ที่กายเอาไว้ก่อน) แล้วจะต่อยอดพัฒนาต่อไปได้ด้วยตนเองเป็น “ปัจจัตตัง” ไม่สงสัยอะไรอีก งานที่ต้องทำก็มีแค่การทำความเพียรให้มากจนเต็มรอบ
-------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น