>>> การศึกษาธรรมะเป็นเพียงการ “ศึกษาของที่มีอยู่แล้ว เพื่อให้เข้าใจของที่มีอยู่แล้ว จนยอมรับตามที่มันเป็นจริงอยู่” ไม่ใช่จะไปพยายามแสวงหาสิ่งใหม่ หรือสร้างสิ่งใหม่ขึ้นมาอีก ไม่ใช่การไปฝึกฝนดัดจริตตนให้ “เป็นคน” แบบไหนอีก ไม่ใช่จะไปทำสมาธิให้ได้ฌานสี่ ไม่ใช่จะไปทำเพื่อให้รู้จิตใจคนอื่น ไม่ใช่จะไปทำเพื่อให้ระลึกอดีตชาติได้ ไม่ใช่เพื่อทำให้กระดูกเป็นพระธาตุ ไม่ใช่จะไปทำเพื่อให้เหาะได้ ดำดินได้ เดินบนน้ำได้ ไม่ใช่จะไปทำเพื่อเอาความสงบเป็นสุข ไม่ใช่จะไปรบราฆ่าฟันกับกิเลส แล้วฉันก็ชนะ กิเลสแพ้ ฉันก็จะอยู่เหนือกิเลส ไม่ใช่เพื่อฉันจะได้เข้าไปอยู่ในดินแดนนิพพาน ไม่ใช่จะไปทำเพื่อให้เห็นสวรรค์ นรก เทวดา นางฟ้า โดยสรุปก็คือ “ไม่ใช่เพื่อจะเป็น จะเอา จะได้ จะมีอะไร”
-------------------------
>>> การศึกษาธรรมะอย่าไปเล็งที่การละหรือดับกิเลส (โลภ โกรธ หลง) เพราะมันไม่ชัดเจน มันไปเทียบเอาระดับภายนอก บางทีเราก็โง่ไม่รู้ว่ากิเลสเป็นอย่างไร หรือหลงเข้าใจผิดว่าตัวเองหมดกิเลส เพราะขาดความละเอียดรอบรู้ มันจะเปรียบเหมือนกับเป็นการเด็ดใบ เด็ดยอด ตัดกิ่ง ไม่ใช่การถอนรากถอนโคนเท่านั้น มันจึงไม่จบ (แถมมันจะยิ่งเฟื้องฟูมากกว่าเดิมภายหลังอีก) ต้องเล็งไปที่ความหมดอัตตาในรูป (รูปัง อนัตตา) เป็นขั้นต้น เหลี่ยมนี้ชัดเจนกว่า
---------------------------
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น